Psychoterapia

1. Czym jest psychoterapia?

Lapidarna definicja: leczeniem rozmową. Psychoterapia jest formą pomocy psychologicznej, której podstawowym narzędziem jest rozmowa. Ma konkretny cel, np. usunięcie objawów (depresji, lęku, natręctw, fobii, zaburzeń osobowości), poprawa komfortu życia. Prowadzona jest przez psychoterapeutę – osobę profesjonalnie przygotowaną. Opiera się na relacji między pacjentem/klientem a terapeutą. Wymaga dużego zaangażowania i otwartości ze strony pacjenta. Psychoterapia pomaga zrozumieć doznania i przeżycia oraz połączyć je w zrozumiałą całość. Pacjent jest podmiotem. Świadomie uczestniczy we wspólnej pracy razem z terapeutą. Dokonuje odkryć, poznaje siebie i swoje możliwości. Dostrzega niewykorzystywany dotąd potencjał. Uczy się nowych sposobów zachowania. Bez jego zaangażowania psychoterapia nie działa. Jeśli chcesz jeszcze dzisiaj rozpocząć psychoterapię w Warszawie, na Mokotowie, Ochocie lub Woli – kliknij tutaj

2. Kto potrzebuje psychoterapii?

Istnieje cała lista wskazań do psychoterapii, wymienić można nowe i stare nazwy problemów psychicznych trapiących człowieka: zaburzenia lękowe – nerwice, fobie; zaburzenia obsesyjno kompulsywne, natręctwa, zaburzenia nastroju – depresje; zaburzenia osobowości, psychozy, uzależnienia. Z powodu problemów psychologicznych pojawiają się albo nasilają fizyczne dolegliwości. Bywa też odwrotnie. Przewlekłe albo dokuczliwe zmiany fizyczne mają swoje konsekwencje w psychice. W jednym i drugim wypadku psychoterapia pomaga. Równolegle może być niezbędna terapia medyczna. Do psychoterapii skłania nie tylko choroba. Często są to relacje z bliskimi, które należy naprawić (terapia małżeńska, terapia pary, terapia rodzinna). Czasami dręczy poczucie pustki czy niedostosowania. Czasami do terapii motywuje pragnienie rozwoju bądź zrozumienia siebie. W każdej z tych sytuacji psychoterapia jest metodą, która przynosi korzyści.

3. Czy psychoterapia pomaga?

Tak, w ogromnej większości przypadków. Podkreśla się znaczenie kilku zasadniczych czynników dla powodzenia psychoterapii. Po stronie pacjenta jest to zaangażowanie i motywacja do zmiany. Po stronie terapeuty przygotowanie merytoryczne, doświadczenie i dobra komunikacja. Bardzo ważna jest wzajemna relacja. Znaczenie ma oczywiście rodzaj problemu z jakim pacjent zgłasza się do terapii. W trakcie pracy szuka się sposobu na wprowadzenie korzystnej zmiany. Czasem może to być zaledwie inny sposób spostrzegania i myślenia. Czasem potrzeba konkretnych nowych zachowań. Satysfakcja z terapii zależy od realizacji założonego celu. Cel określa się na początku terapii.

4. Ile czasu trwa psychoterapia?

Kilka tygodni do kilku, kilkunastu miesięcy. Zdarza się, że ktoś korzysta z zaledwie kilka spotkań. Czasem potrzeba jedynie wsparcie. Tak np. bywa w kryzysie – nagłej, niespodziewanej sytuacji , w danej chwili zbyt trudnej, żeby poradzić sobie samodzielnie. Dłużej trwa terapia w przypadku utrwalonych zaburzeń. Więcej czasu potrzebują pacjenci z zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami nastroju czy zaburzeniami osobowości. Czas zależy również od rodzaju psychoterapii, np. terapie psychodynamiczne są na ogół długoterminowe. Długość terapii, oczekiwania i cele omawia się już na pierwszych spotkaniach.

5. Korzystanie z psychoterapii, zajmowanie się uczuciami – to przejaw słabości?

W tym stwierdzeniu zawarta jest pułapka. W istocie mogą nas „osłabić” emocje, do których , się nie przyznajemy. Nie da się emocji nie doznawać, tak jak nie da się nie pocić czy nie oddychać. Stwierdzono, że już samo nazywanie emocji zmienia sposób przeżywania. Czymś innym jest „być pod wpływem emocji”, a czymś innym „dać się im ponieść” wbrew rozsądkowi. Dobrze jest emocje odczuwać, rozumieć i mieć na nimi kontrolę. Jakość relacji z bliskimi zależy w wielkim stopniu od zarządzania emocjami. Nad tym również pracuje się w trakcie psychoterapii.

6. Czy nie lepiej sięgnąć po leki?

Można łączyć psychoterapię z leczeniem farmakologicznym. W przypadku niektórych zaburzeń czy chorób psychicznych jest to wskazane. Są też opinie, że w trakcie psychoterapii nie należy brać leków. Jest to sprawa indywidualna, do przedyskutowania w trakcie pierwszych spotkań.

7. To nie ja potrzebuję psychoterapii, tylko mój mąż, córka…?

To się zdarza. Mąż (żona) pije, córka ma nerwicę a Ty chcesz im pomóc. Takie sytuacje rodzą poczucie bezradności, blokują emocje, „wysysają siły”. Jeśli ktoś wielokrotnie coś robi bezskutecznie, to można powiedzieć, po pierwsze, że ma siłę – skoro to znosi, po drugie, że tę siłę może inaczej niż dotąd wykorzystać. „Skoro robisz coś wiele razy i to nie działa, to zmień to co robisz”. To nie jest żadna sztuczka. Można dojść do tego w trakcie własnej psychoterapii. Można zaopiekować się sobą, uchroni swoją siłę i korzysta z niej chociażby do radzenia sobie z przeciwnościami. Zmiana jednej osoby w rodzinie czy związku zawsze prowadzi do zmian relacji z pozostałymi. Na terapii odzyskujesz wpływ na jakość twoich relacji.

8. Przecież mogę porozmawiać z przyjacielem – psychoterapia Warszawa to wymysł seriali i kolorowych magazynów?

Jak najbardziej tak. Przyjaźń, miłość są bezcennym źródłem wsparcia i szczęścia w życiu człowieka. Można się zwierzyć, znaleźć zrozumienie. Często to wystarcza. Ale jeśli nie pomaga, to prawdopodobnie trzeba coś zmienić. W terapii stawiasz sobie cel. Terapeuta jest osobą , którą wynajmujesz do zajmowania się Twoją zmianą. W trakcie spotkania poświęca ci całą swoją uwagę. Umie pokazać ukryte do tej pory zależności. Pomaga Ci odzyskać świadomy wpływ na życie.

9. Dlaczego ważna jest dobra relacja terapeutyczna?

„Taka już jestem”, „inaczej nie potrafię” , „wiem, ze nie powinnam tak robić”. Niekiedy wiemy, że coś nam nie służy. Mimo to w jakiś nieodgadniony sposób dzieje się to dalej. W psychoterapii, w relacji między klientem i terapeutą, tak jak w życiu, ujawniają się dotychczasowe sposoby nawiązywania kontaktów. Ze względu na specyfikę psychoterapii, dużą otwartość, pojawiają się uczucie jakie pojawiały się w relacji z innymi ważnymi osobami w życiu. W relacji z terapeutą, jak w laboratorium, można im się im przyjrzeć Po to aby zrozumieć i mieć wybór, nie zachowywać się „automatycznie”. Psychoterapia warszawa koncentruje się na przywróceniu zdolności do nawiązywania udanych relacji zgodnie z aktualnymi potrzebami.

10. Dlaczego z psychoterapeutą nie można się przyjaźnić?

Psychoterapia odbywa się w konwencji nietypowej dla codziennych spotkań. Stopień otwartości i poziom zaangażowania jest znacznie głębszy niż stosowany w zwyczajowych rozmowach między ludźmi. Dlatego klienta i terapeutę może łączyć tylko i wyłącznie relacja terapeutyczna. Zapobiega to obawom o wydostanie się informacji o kliencie na zewnątrz. Pozwala na autentyczne wyizolowanie się w godzinie terapii . Pozwala na czystą obserwację i dochodzenie źródeł problemów bez obaw, że zakłóci je lęk przed ujawnieniem, czy nałoży się na nie jakaś relacja spoza terapii. Jeśli chcesz jeszcze dzisiaj rozpocząć psychoterapię w Warszawie, na Mokotowie, Ochocie lub Woli – kliknij tutaj

11. Jaki psychoterapeuta jest mi potrzebny?

Wiele badań pokazuje, że czynnikiem bardzo istotnym dla powodzenia psychoterapii jest relacja jaką nawiązuje klient/pacjent z psychoterapeutą. „Umysł drugiego człowieka jest nam potrzebny do poznania i rozwoju własnej psychiki” (David J. Wallin). O kompetencje merytoryczne terapeuty możesz zapytać. Ale ważne są też, trudne do określenia, czynniki wzajemnego dostosowania. Niedefiniowalne, niemierzalne poczucie, że chcesz temu terapeucie zaufać i z nim pracować. To sprawdzasz „na własnej skórze”, w pierwszych godzinach kontaktu. Wybierając terapeutę dobrze jest pozostać w kontakcie z własnymi emocjami.

12. Psycholog, psychiatra czy psychoterapeuta – czym się różnią?

Psycholog to osoba, która ukończyła 5 letnie studia psychologiczne.
Psycholog kliniczny to psycholog ze specjalizacją w tej dziedzinie.
Psychiatra to osoba po studiach medycznych (lekarz) ze specjalizacją w tej dziedzinie.
Psychoterapeuta to osoba, która mając ukończone studia psychologiczne lub medyczne (ale też pedagogiczne lub pielęgniarskie) i przeszła dodatkowe czteroletnie szkolenie z psychoterapii.
A zatem psychoterapeuta to: psycholog albo psychiatra (albo pedagog lub pielęgniarz, pielęgniarka). Natomiast psycholog albo psychiatra nie musi być psychoterapeutą.

13. Dlaczego jest tak wiele różnych rodzajów psychoterapii w Warszawie?

Od czasu Zygmunta Freuda wiele się w psychoterapii zmieniło. Przemyślenia i odkrycia twórcy psychoanalizy do dzisiaj są wykorzystywane w większości podejść psychoterapeutycznych. Stanowią bazę dla rozumienia pacjenta i jego problemów. Z czasem oczywiście kolejni myśliciele i wielcy psychoterapeuci dodawali do nich swoje idee i pomysły. W ten sposób powstawały nowe koncepcje i nowe szkoły terapeutyczne. Teorie psychologiczne ewoluują nadal, tak jak zmieniają się problemy, z którymi zmagają się ludzie. Nie ustają poszukiwania najskuteczniejszych form psychoterapii.

14. Na czym polegają różnice i podobieństwa między podejściami terapeutycznymi?

We wszystkich sposobach psychoterapii zbieżne jest to, że dotyczą psychologicznych kłopotów człowieka. Zajmuję się jego uczuciami, myśleniem, zachowaniem. Dostrzegają uwarunkowania biologiczne. Badają jego relacje z innymi ludźmi. Szukają dobrych rozwiązań dla pojawiających się problemów. To co je różni, to akcentowanie różnych obszarów funkcjonowania. Skupiają się na poszczególnych aspektach psychiki, uczuciach, myśleniu bądź działaniu. Stosują odrębne, charakterystyczne dla własnego podejścia teoretycznego metody, spójne z teoretycznym rozumieniem problemu. Opierają się w większym stopniu na treściach świadomych lub nieświadomych; na rozważaniu lub na doświadczaniu, obejmują jednostkę, parę, rodzinę bądź grupę.

15. Jaki są rodzaje psychoterapii – podejścia psychoterapeutyczne?

Oto bardzo uproszczone opisy najpopularniejszych dostępnych szkół (teorii) psychoterapii:
Psychoanaliza – pierwszy, historycznie rzecz biorąc, i podstawowy nurt w psychoterapii. Psychoterapia analityczna , psychoterapia psychodynamiczna, to jej bardziej współczesne formy. Stosują mniej rygorystyczne zasady niż psychoanaliza, trwają krócej, jednak opierają się na tych samych założeniach teoretycznych. Koncentrują się na dynamice procesów psychicznych, akcentują znaczenie popędów biologicznych, wagę stadiów rozwoju i ich konsekwencji w życiu człowieka, badają system mechanizmów obronnych. W terapii istotne jest badanie nieuświadomionych motywów zachowania, pragnień i fantazji (również marzeń sennych). Analizowane są doświadczenia z przeszłości, emocje, które w trakcie terapii ujawniają się w relacji miedzy terapeuta i pacjentem. Dąży się do całościowego poznana i analizy psychiki pacjenta.
Psychoterapia behawioralna powstała jako odpowiedź i po części sprzeciw wobec psychoanalizy. Jest oparta na teorii uczenia się. Psychika jest spostrzegana jako suma nawyków. Te zachowania , które są często powtarzane albo nagradzane utrwalają się. Inne zanikają. Nawyki można zmieniać przez przeuczanie. Zamiast rozważań i analizy przeżyć, w sporym stopniu nieświadomych, behawioryści koncentrują się na doświadczaniu i działaniu. Pracują nad zmianą konkretnego zachowania. Terapia behawioralna jest stosowana często w różnego rodzaju fobiach, przy zmianie silnych przyzwyczajeń. Warunkowanie, odzwyczajanie, przeuczanie, desensytyzacja – to określenia stosowane w terapii behawioralnej.
Psychoterapia poznawcza koncentruje się na związku emocji ze sferą poznawczą człowieka. Okazało się, że nastrój bardzo silnie zależy od sposobu myślenia i sposobu spostrzegania siebie i otoczenia. Przekonania, poglądy i opinie maja wpływ na odczuwane emocje. Praca nad zmianą założeń prowadzi do zmiany samopoczucia. Za tym idą zmiany zachowania.
Psychoterapia poznawczo behawioralna łączy podstawy teoretyczne dwóch poprzednio opisanych. Kładzie nacisk na związek przeżywanych emocji ze sposobem myślenia. Wykorzystuje założenia teorii uczenia się i warunkowania do wprowadzenia pożądanych zmian.
Terapie humanistyczne podkreślają wagę autonomii człowieka, jego możliwości rozwojowych, zależnych od woli, nie zdeterminowanych przez popędy biologiczne. Ważne jest kształtowanie samoświadomości, rozwijanie własnego potencjału, W terapii charakterystyczna jest pełna, bezwarunkowa akceptacja dla pacjenta. Terapia Gestalt koncentruje się na aktualnym doświadczaniu (tu i teraz). Spostrzega człowieka jako całość, ważna jest psychika i ciało, doznania fizyczne. W terapii większy nacisk kładzie się na odtwarzanie i doświadczanie doznań zamiast opowiadania o nich. Terapia egzystencjalna akcentuje problem poczucia sensu w życiu człowieka. Dostrzeganie sensu i celu istnienia, akceptacja ograniczeń jakie narzuca życie (nieuchronność choroby i śmierci) jest istotą i celem pracy terapeutycznej.
Psychoterapia systemowa – pojedyncza osoba jest częścią większej całości, rodziny , społeczeństwa. Jej zachowanie jest wplecione w system zależności między członkami sytemu. Dotyczy to zwłaszcza najbliższej rodziny. To co robimy jest równocześnie efektem i przyczyną zachowania innych osób (zależność cyrkularna). Objawy zaburzeń jednostki są odzwierciedleniem problemu, który istnieje i utrzymuje się często w wielopokoleniowym systemie rodzinnym. Psychoterapia systemowa często jest stosowana w pracy z rodziną. Jej założenia teoretyczne weszły na trwałe w skład ogólnie pojętej myśli psychoterapeutycznej i są wykorzystywane w wielu innych podejściach.
Psychoterapia integracyjna, integratywna, zintegrowana – to terapia, która uwzględnia różne perspektywy teoretyczne. Opiera się na założeniu, że korzystanie z wielu koncepcji psychoterapii wzbogaca rozumienie złożonej istoty człowieka. Daje możliwość szerszej perspektywy pojęciowej. Poszerza arsenał metod i zwiększa pulę możliwych rozwiązań. Z wybranych koncepcji czerpie to, co trafne i skuteczne w odniesieniu do konkretnego problemu i konkretnego człowieka.

Jeśli chcesz jeszcze dzisiaj rozpocząć psychoterapię w Warszawie, na Mokotowie, Ochocie lub Woli – kliknij tutaj